Kan akıyor kalbimden
oluk oluk, yavaşça çıkıyor
şehrimin her bir merdiveninden,
arşa doğru dimdik olan yokuşları
sessizce, içindeki feryâdı da bastırıp
silinmeye razı oluyor
Şubatın yirmi ikisinde takvimden.
Karanlık işlemiş ruhuna,
duru akan kuytu köşelerde,
beraber hayal kurmamız gereken,
lakin kağıttan gemi gibi
battığımız nehirlerin.
Bir çocuğun elinde
ne yazar, olsa tüm Dünya
bütün servetiyle,
aşklarıyla, acılarıyla, sancılarıyla,
tankıyla, tüfeğiyle, kamçılarıyla
arsızıyla, kalpleri bir bir kıranıyla
neyiyle olursa olsun
ne de olsa omzunda taşıyamaz ki çocuk
ve ne de olsa sonu olacaktır ki hüsran.
Gündüzler olsa gecenin
geçemez Ay yerine Güneşin
ya da hiçbir yerden
gördüğün yıldızın sayısı
çok olamaz
geceleri uyurken kurduğun
sayısından düşlerin.
Aynı kalmaya
yemin içmiş herhal
tüm kâinat, bütün evren
Sen, ben değil,
hickimsenin
Dünyanın siyahlığını
değiştirmeye gücü yetmez
©forzafinn
F