Ne söyler bilmem insanlar,ne anlatırlar İstanbula karşı..
Ben her gün koyarım gülleri önüme seher vakti..
Kurumuş olsada güllerim,geçmiş olsada mevsimler
Sen geçmezsin,seni beklerim sessizce ..
Ve gülleri getirdiğin gün düşer zihnime bir damla gözyaşıyla..
Ben 2 şeyi unutamıyorum galiba
Bir bu şehri birde seninle olduğum günleri.
Sonra bir tebessümle mavi hayaller çiziyorum bizim başrol olduğumuz.
Bazen ağladığımız bazende gözümüzdeki yaşlarla delice güldüğümüz..
Bazen de karşımda İstanbul ve yanı başında 'sen' kendimizi unuttuğumuz..
Hayallerimin içinden çıkarıyor yavaş yavaş gelen adım sesleri
Hissediyorum seni..
Sonra bir ses geliyor arkadan
"Gül olmak için kül olmak gerek ve sevgilide kaybolmak için En Sevgiliye aşık olmak gerek.."
Sonra bir gül daha koyuyorsun elime..
Sen oluyor her şey aklım,kalbim sen..
Ve bir seher vakti önümde güllerim, yanımda sen,karşımda İstanbul unutuyoruz dünyayı öylece..
©abade
A