Hazan olmuş yürekler.
gülüşler sahte.
Neşeli günler fotoğraf albümlerinde.
Yitirdik en güzel duygularımızı neşemizi.
Eski bayramlarımızı , düğünlerimizi.
Gelenek ,görenekleri lerimizi unutur hale gelmişiz.
Sevgiye dair ne varsa.
Karanlıklara neşemizi, insanlığımızı hapsetmişiz.
Gırağı vurmuş sabahın buruklugunu Yaşar olmuşuz.
Tabiyat misali.
Güneşi bekler olmuşuz.
Yorulmuş kalpler .
Görmekten yaşanmış gözler.
Bitap düşmüş bedenler.
Gülmeyi unutmuş yüzler.
Hani nerde o neşeli günler.
Dostum, arkadaşım , akrabalarım.
Menfaat ve çıkar kelimesinin.
Arkasında kalmış.
Neşemizi yitirdiğimiz bir toplumda .
sabır denen bir şey de olmaz.
Sonrasında neymiş efendim denen korna çaldın .
Neymiş efendim benim park yerimi aldın Neymiş efendim büyük tarlayı babam bana söz vermişti.
Sonuç hiç sizin olmucak şeyler için kırıyoruz.
birbirimizi öldürüyoruz..
Birde övünüyoruz biz toplum olarak çok neşeliyiz.
Biri neseliyiz mi dedi.
Güldürmeyin beni.
Neşeli günler eski de kaldı..
Birbirimizi anlaya bildiğimiz günlerde.....
©efraim_45
©efraim_45
E