Şiirlerin gidişatı da biliyor,
Bir yola çıkmayacağını bu hasretin,
Her kış akşamı cümleler kavuşmayı diliyor
Ama geri dönüş yaptırmıyor kasvetin,
Zaman beni bu sebepten,
Nefret ettirdi kendinden,
Rabbenaya dualar yükselirken elimden,
Yalnızlığım daha da bastırdı derinden,
Yıllarca hep düşündüm,
Bunca varlığın içinde "neden ben?"
Bu içim de ki ruh haykırıyor kendime,
"Uyanma, kâbus yaşamdan daha güzeldir."
Bilirim en güvendiklerim,
Biriktirdiğim yarınları en çok üzendir.
Ya beklediklerim?
Onlar yalnızken duraklarıma gelmeyendir.
Daha da dağıtamam içimde birikenleri,
Elvedayla veda etmeden gördüm,
Aniden terkedip gidenleri.
Cümleler vasiyet,
Sayfalar sanki bir kefen.
Ve bugünde bahsettim onlardan,
Ardından gülerek öldüm.
©gurkanshn
G