Sen gülersinde ışık saçar suratına
Ben gülünce sessizleşir herşey donup kalırda
Yine bakarım etrafıma gülüşlerden sonra
Ne hayat değişmiş ne benliğimde birşey
Sen gülersin de gülüş neşe saçar etrafa da
Ben gülünce bakarsın iğrenmiş gözlerinle
"Nasıl gülmektir bu?" Diye geçiriverirsin içinden
Anlayamazsın o gülüşün içinda saklananlarıda acılarıda
Oysaki bilmezsin o gülüş neler saklar
Mutluluğumu gösterir? Acıyımı gizler?
Sen gülersinde bakıverir insanlarlar sana, hayranlıkla, aşkla,sevgiyle bakarlar
Ben gülerimde bakarsın o gözlerinle garipsiyerek
Bilmezsin o bakışlar nasıl etkiler o gülüşü
Sessizleşir gittikçe, kesik kalır neşesi
Oysa bilmezsin sen o nasıl kızar, sorgular kendini, neşesini , sesini..
Ama anlarsın belki bir gün o gülüş neler bilir
Çok geç olur anladığında
O yıpratmıştır kendini susturmuştur gülüşünü
Pişman olursun belki ama,
Çoktan anlamıştır senin değer bilmezliğini
Nefret etmemiştir belki, içten içe üzülmüştür fakat.
Çünkü bilmezdin onun gülüşünün değerini, neşesini
Anlayamazdın nasıl bulur gülmeye neden?
O bir kuş cıvıltısına, rüzgarın sesine, bir melodiye bile gülerdi
Ama sen çalıstın susturmaya, neşesini gülüşünü
Anladı artık değersiz olduğunu, seni , fikirlerini
Devam etti her daim gülüşü
O hep güldü üzgünkende mutluykende
Sen gülersinde gürültü kaplarsa etrafı
Ben gülerimde neşe gelir umut gelir gökyüzüne
Ben hep gülerim tüm ictenliğimle benliğimle
Mutluykende gülerim üzgünkende.
©hnart_95
H