Hatem-Ül Enbiyanın gülleri ile donandık,
Her gönülde gül olmaya geldik.
Gülü alan gitti,
Gülün dikeni bize kaldı,
Gönlümüzde yara açtı.
Gülün kokusu hala burada,
Rüzgarla taşınan bir anı gibi.
Gözlerimizde gülün rengi,
Kalbimizde gülün acısı.
Belki de gülün yolu böyle olmalıydı,
Sevgi ve acı iç içe geçmiş.
Gülü yaşamak için,
Dikenleri de göze almalıydık.
Ve belki de bu yüzden,
Gülün güzelliği eşsizdir.
Çünkü onunla birlikte,
Hem sevinç hem de hüzün yaşarız.
Gülün yolculuğu böyle devam eder,
Her gönülde bir iz bırakır.
Ve biz, gülün kokusunu içimize çekeriz,
Dikenlerini de unutmayız.
©hasanbey.
H