Yarınlara bıraktım son mesajımı gözlemden.
Bu günlere uyanık kalmışım kendi başımdan.
Alarm doymaz sessiz kalkmaya duruştan.
Olsa ki, çaresiz savunmalar bırakmışlıktan.
Son mektubum yazsam aşktan bitse çileden.
Ayrılık dayandı bahar muradımızda kaldı.
Bir kalsam eski yaşamdan hiç çıkamasam.
Geleceği görmezden gelir zamanı çalsam.
O buluşma vakitleri geri dönermi be vefasız?.
Gülüşünü aya kıskandığım nazlanmaların hep
Çiçekten farklı öz kokulu ay paramdın eskide.
Güneşten sıcak umut dolu hep bakışların.
Bir kış gecesi kalbimi dondurdu gidişin kayıp.
Beni eller sorsa ki bu özlentiler neden yana?.
Hep verdiğimde iyi gönlüm keder kadehiydi.
Hep gerçekler yaşarken kırılı verir kalbine saplanır.
Bu ümit vermişler ne gibi dayana bilecek yine.
Sevgiye düşkün sevilmek acısımı çekicez?.
Bir seferde acılar dayanamazmı bu kadere?.
Artık inançsızım hissiz kayalar gibi çatlarım.
Zaman geçsede bu cisim bir boşta kalacak.
Dolmadıysa işteler ne fark eder yeni özlemler.
Bırak peşini kolla gitsin canımı ondan bulmadım.
Bulduğumdaysa sadece taze düşüncelerimdi.
Fikirlerimi karmaşan geceleri hangi cehennemdeydi?.
Hiç sorulmayan bir gençlik solub gitmezmi?.
Gerçek baharmı yaşıyoruz aşk çemberinden.
Bağları kopmazmı diye eski masal defterlerin.
Bir öbür sayfalar kapandıysa yak gitsin işte.
©dolunaysız
B