Yorgunum anlatamamaktan bazı şeyleri,
Hep içime atmaktan,
Şiirlerime hüzün katmaktan,
Sabahını edemediğim gecelerden,
Yorgunum.
Ölüm gibi geliyor bana yeniden sevmek,
Gücüm yok, yeniden kalbimi dinlemeye,
Son söz gibiyim devrik cümlelerde,
Solmuş bir gülüm bahar mevsiminde.
Kim sever artık beni, kim sarar bir yaralı yüreği,
Kalbim bugünlerde buz gibi, özler oldu sevmeyi,
Çıkışına ulaştığım tüm kapılar kilitli,
Zincirini kıramıyorum, acıtıyor ellerimi.
Huzursuzum biraz belki bundan, veyahut alışkanlıklarımdan,
Eskiden kalma eksikliğini duyduğum yanılgılarımdan,
Bir hüzünlü tema, süslenmiş durur hep bakışlarımda,
Hep aynı manzara karşımda, dik durmaya çalışıyorum keder karşısında.
Metin özcan
©kifayetün
K