Güne gün doğdu yine kuşlar uyanıp cıvıl cıvıl sevdayla, bak ötüşüyorlar sevgilim.
Ben yine kaldım sensiz, sevdan gönlümde, gönül halsiz, kuşlar gibi olamadık hayırsız sevgilim.
Senin bana veda edişin ayrılıp gidişin, gönlüm sensiz bir gün batımı gibi..
Oysa hayat ne güzeldi ben seninle tanıştığım gün ömrüme gelmişti bir bahar..
Ömrüme seninle bir güneş doğmuştu, o güzel bakışlarınla ben gözlerinde bir hayat bulmuştum.
Şimdi gönlüm sensiz perişan kaldı, çaresizim bana veda edişin bir gün batımı gibi.
Senin verdiğin bu cezayı hiç kimse vermemişti bana..
Senden cektiğimi hiç kimseden çekmemiştim.
Karadı sensiz her günüm gecelerim hep bir kabus.
Bir resmine bakar ıslak gözlerimde kanlı yaş damlar,
Yüreğimde bir yangın beni sensizlik yakar.
Gönlüm kızıl kan gibi kızıla boyanmış sensiz batan bir gün batımı gibi.
Bu muydu sevmenin ödülü, sevince öldürmek mi gerekir, seni seven bu gönlümü?
Sende kırdın bir hakim gibi, sevgiliye olan bir aşk cezası böyle mi olmalıydı, sevenlere kesilip verilen hüküm?
Bak ömrüme bir akşam oluyor, bir ömür sensiz tükenip gidiyor.
Senin bana veda edişin ve ben sensiz bir gün batımı gibi...
©hasanbey.
H