Yıkık dökük virane bir şehrin bir kalbin,
Yetim öksüz çocuklarıydık.
Herkes duvarların yıkıklığını gördü,
Kimse gönüllerin yıkılışını duymadı.
Eğer ki bakmayı akıl etseydi,
Virane olan gönlün mutlu olurdu,
Virane olan şehre huzur bulurdu.
Yıkık dökük sevgilerin, yara almış masumlarıydık bizler.
Gün gelecek anlayacaklardı!
Ama onlar anladı diye değişmeyecekti hiçbir şey...
🌼🌼
🌼
©aypare
A