İzbe şehrin sakinleri yaşamaktan pişman,
Bekler sevda kuşu hep göklere mihman.
Varlığım yıllardır yokluğun himayesinde,
Uzaktadır hep beklenen, bu aşkın mesafesinde.
Gün gelir zilini çalar serzeniş aniden,
Bitmez yokuşlar da debeleniş sahiden,
Tebessümsüz günlerin haberi gelir ahirden.
Ardından martı bile vazgeçer o çok sevdiği sahilden.
Yapraklar serin rüzgarla raks etmekten vazgeçer.
Her saniye merhem ararsın ama günler yarayı daha çok deşer,
Hayatının baharına ne bir yağmur ne de cemre düşer,
Yenilgiyi kabullenirsin, kader seni en zayıf seçer.
©gurkanshn
G