Gün gelir üşürüm
İliklerimde dinlerim soğuğun emsalini
Gün gelir
Bir bir yüreğimden dökerim
Sonbahar yapraklarını
Yazın bunaltıcı sıcağını
Yüreğimin kurumuş ağacında
Gölge etmeye çalışırım sensizliği
Hasılı hep kışı yaşarım dört mevsim
Kah kar yağar kah buz olur
Nolursa olur
Güneş deymeye tövbe etmiş gibi
Teğet geçer efkarımın duvarına
Sevda nedir diye sual sordum kendime
Susup baka kaldım bir zaman
Aslında en büyük cevaptı işte
Dil dönmez göz görmez yürek bilmez
Ansızın sızı verir ızdırabı kucağına alıp
Gönül deryasına karışır da kurutur
Göz yaşına karışır da yakar
Kana karışır da unutturur
Sevdiklerini işini gücünü
Çoğu kez de kendini
Susar susturur
İşte sevda denilen
Mezbelelik budur
©yetimşair
Y