Gün batarken ruhumun tenha vadilerinde,
Kahverengi sürüler, yeşil tarlalarda hareket ediyor.
Tüflü tepelerden yeniden doğuyorum.
Daha yükseğe çıkıp, herşeyi bir kuş gibi izliyorum.
Bir fikir hayal edilir kendiliğimden,
Neleri namaza getirebilirim? bir çift dizden başka.
Cennete merdiven inşa eden büyük inançlar varken...
Şimdi ruhum bir tepeye tırmanıyor, güneşin ardından.
Eski bir taş bina, sağır bir imam.
Elleri bucaklarının ceplerinde,
Ardında asla duyamayacağı bir ses var.
Yazı tipindeki soğuk dalgaları izliyorum.
İki kaşımın arasında bir daire,
Cennetin şekli anlımda kırışık.
©mustafaks
M