Gündüz vakti, güneş tepede, Köpekler havlıyor, gölgede. Birisi yalvarıyor, acıyla, Diğeri ise, öfkeyle.
Gündüz, sessizce izliyor, Bu vahşi dansı, ölümüne. Köpeklerin hırçınlığı, kan kokusu, Güneşin altında, bir kabus gibi.
Gündüz, anlıyor, bu oyunu, Güçlünün zayıfı ezmesi, Doğanın kanunu, acımasız, Hayatta kalmak için, savaşmak.
Ama Gündüz'ün kalbi acıyor, Bu masum canlar için, Yaralanan, ölen, hepsi için, Bu vahşi dünyada, yalnızlar için.
Gündüz, bir gün hayal ediyor, Köpeklerin ve insanların, Birlikte yaşadığı, huzurlu bir dünya, Sevgi ve saygıyla dolu, her gün.
Belki bir gün, bu hayal gerçek olur, Gündüz'ün kalbi, buna inanıyor, Köpekler ve insanlar, dost olurlar, Ve dünya, daha güzel bir yer olur.
©mehmoli
M