ben hiç yaşamadım ki ne gündüzü bildim ne akşamı bildim hep bi girdabın içinde göz yaşında sıkıntılı bi halde uyumayı bekledim 16 yaşında evlendirildi işkenceye dayağa maruz kaldım dört tane kızım oldu şimdi iyi olurum çocuklarım büyüdü okuttum ama bu sefer ansiketiye hastalığım yürek sıkıntım peşimi bırakmadı gitmedik doktor gitmedik hoca şıh kalmadı azıcık fayda gördüğüm ilaçlar benim hareketini kısıtladı şiştim ödem kilo kımıldıyamaz hale geldim halbuki o bi ilaç beni hayata bağlıyodu üç saat dünyayı görüyodum çayımı içip dizilerine bakıyodum aanaa yaşamak ne güzelmiş diyodum bi kaç saatliğine mutlu oluyordum ama ilacı artık bırakmamı istiyorlardı doktorlar bıraktım ama dört ay bağırıp aülıyodum kurt gibi uluyodum hayat bitti diyodum öylede oldu şu an yaşamak ne nasıl ben bilmiyom acaba herkezler benim gibi zannediyorum benim ilacım yok Allah'ın yüreği acıycakta az nefes soluk vericek Allah'tan başka dayanağım yok acaba insanlar nasıl yaşıyo nasıl çalışıyo benim gibi zannediyorum herkezi duvarlarınızı bekliyen bi ablanızım
©dikenligul
D