Nice güneşler battı,
Gönlüm nice karanlıklar tattı,
Görmezden gelirlerken gördüklerimi,
Sakladım, bir sır gibi içimde gömdüklerimi.
Bir yalana inanmak gibiydi benim hayatım,
Rüya'mı düşmü ayırt edilemeyen,
Görülmedi halim hiçbir zaman, okunmadı şiirlerim,
Fazla içli olduğundan sevilmediler.
Tıpkı gönlüm gibi, her gece görürken dibi,
Her günden umut dilendim,
Yaşamak için fazla gördü bana oda,
Bir soğuk oda, içinde genişler yalnızlığım,
Kimine masal gelir kimine roman bu yazdığım.
Oysaki hayatımın kaleminden en hakiki satırlar,
Bir gün unutsada insan bazı şeyleri hatırlar,
Kalmadı itikadım geleceğe, soldu yarınlar,
Üstüme yakışmasada giydim ölümün gömleğini.
Metin özcan ( kifayetün )
©
©kifayetün
K