Ruhumu aydınlatan güneş
Doğmaz oldun pencereme
Soğuk kışlar yuva kurdu odama
Issız, karanlık ve ürpertici
Beyaz bir ışık kamaştırıyor gözümü
Damla damla akıyor hiçsizliğim
Beni benden eden güneş
Doğ yeniden ruhumun derinlerine
Sensizlikle sınama yorgun bedenimi
Çek çıkar dipsiz kuyulardan
Beraber çıkalım uçsuz bucaksız dağlardan
Yuva kuralım göklere, en yükseğe
Sonra yak beni
Zaten ben için için yanıyorum
Her adımda susuzlukta boğuluyorum
Tut elimden yoksa yavaş yavaş gidiyorum...
L