Yüzümüz geceye dönük güneşi düşlerdik.
Hakikatin serin rüzgarları ile ürperir,
hayallerin sıcaklığı ile ısınırdı içimiz.
Her şeyi kaybetsek de, umudumuzu kimse söküp alamazdı ellerimizden.
Karanlık her gece,
her ne kadar dört bir yanı sarsa da,
güneş bizim için yine doğacaktı bilirdik.
Her gün batımında, bir diğer gündoğumuna emanet edilirdi hayallerimiz.
Her ne olursa olsun, umutla doluydu kalplerimiz.
Biz gecenin karanlığına mahkum edilmiş, güneşin çocukları idik.
Her gece yeni bir sabahı beklerdik...
Can MANSON
©canmanson
C