Güneş doğdu, nurunla aydınlattın dünyamı,
Nimetler saçtın, oldun ışığım, nimetim.
Ama saniyeler akıp gitti, ömrümden çaldın,
Sevgilim olamazsın ey güneş, bu acıyı tattım.
Akşam çöktü, hilal doğdu gökyüzüne,
Karanlıkları deldi ziyası, şavkıyla büründü her yere.
Yıldızlar ışıldadı, gökte, yüreğimde,
"İşte sevdiğim bu!" dedim, coşkuyla, sevinçle.
Şafak söktü, güneş doğdu, ne hilal kaldı ne yıldız,
Hepsi çekip gitti birer birer, yalnız kaldım, hüzünlüydüm.
Düşündüm, dedim kendi kendime: "Olamazlar sevdiğim,
Seven sevdiğini bırakmaz, yalnız bırakmaz asla, bu bilinir."
Anladım ki ben de bir fanıyım, onlar da birer fani,
Faniye bel bağlamak, aldanmaktan başka ne getirir ki?
"Sevgili" diye aradım, kandım her seferinde,
Hakikat sevgilim nerede, hasret kaldım ben ona derinden.
Sonunda anladım, o sevgili bende gizliymiş,
Kalbimin derinliklerinde, ruhumda, canımda, her zerremde.
Hakk'ın nuru parlıyor şah damarımda, O'dur sevgilim,
Gönlümdeki tek gerçek aşk, sonsuz ve baki o sevgi.
©hasanbey.
H