Yüksek duvarlar örer gurur, kalbin etrafına,
Kırılmaz zırh gibi sarar her bir yanını.
Güçlü görünür dışarıdan, yılmaz bir kale,
Ama içinde fırtınalar kopar, sessiz sedasıyla.
Kendini yüceltir gurur, başkalarından üstün,
Başarısına kör olur, görmez hatalarını büsbütün.
Küçümser etrafındakileri, burun büker onlara,
Yalnızlığa mahkum eder kendini, soğuk duvarlarıyla.
Ancak gurur bir zehirdir, yüreği yavaş yavaş çürütür,
Sevgiyi ve merhameti öldürür, karanlığa boğar ömrünü.
Kırmak gerekir o duvarları, alçakgönüllülük ile,
Sevgi ve şefkatle inşa etmek yeni bir hayatı, temelinde.
Gurur kibirden doğar, kendini beğenmişlikten beslenir,
Düşüşe hazır bir uçurumdur, sonu hüsran ve kederdir.
Alçakgönüllülük ise bilgelik anahtarıdır,
Kalbi aydınlatır, huzur ve mutluluğa taşır insanı.
Kendini bilmek gerekir, kusurlarınla ve güzel yanlarınla,
Herkese saygı duymak, sevgiyle yaklaşmak yaradana.
Gurur duvarlarını yıkmak cesaret ister,
Kendini yenmek ve yeniden doğmak, aydınlık bir yarına.
©hasanbey.
H