Gölgede gizlenen bir yılan gibi, Sessizce sokuldu kalbime ihanet. Güven denilen kaleyi yıktı, Geriye bıraktı harabe bir hissiyet.
Bir zamanlar sevgi dolu bakışlar, Şimdi soğuk ve yabancı birer bıçak. Bir zamanlar samimi sözler, Zehirli oklar gibi saplandı kalbime acıyla.
Sırtımdan hançerleyen dost sandığım, Meğer yılanın ta kendisiymiş meğer. Verdiği her sözde bir yalan gizliymiş, Sevgi denen masalmış meğer.
Güven kırıkları camdan keskin, Kanıyor içimde her an her saniye. Yaralar sarılmaz, izler kalır, Unutmak mümkün mü bu ihanet denen zehri?
Ah, ne olurdu da ihanet denen illet, Hiç var olmasaydı bu dünyada. Sevgi ve güven kutsaldır, Kirletmeseydi hain eller bu güzel duyguları.
Belki bir gün biter bu azap, Belki bir gün dolar bu yaralar. Ama kalbimde hep bir iz kalacak, İhanet denen o kara leke asla silinmeyecek.
©hasanbey.
H