Kar olup güvendiğim dağlara yağdım,
Güneş doğunca damla damla eridim.
Sellere kapılıp kayalara çarpa çarpa,
Tek suçlu ben olduğumu anladım yüksek dağlara bel bağladım.
Yalnız kaldım, sessizlik içinde yankılandı sesim,
Rüzgarla savrulup hayallerim, birer birer kül oldu.
Güvendiğim dağlar bile, yıkıldı üstüme,
Geride kalan sadece ben, yalnızlıkla doldum.
Ama umut var içimde, yeniden doğmak için,
Yeniden yeşermek, hayat vermek için.
Kar olup yağdım, eridim ama öğrendim de,
Bel bağlamak dağlara değil, içimdeki güce.
Her düşüş, bir yükselişe dönüşür belki de,
Her acı, bir öğreti, bir dersle beslenir.
Sellere kapılmak, kayalara çarpmak,
Hepsi birer adım, yeniden doğmak için.
©hasanbey.
H