Gökyüzünden düştü.
Ürkekliği gözünden okunuyordu.
Mühürlü dudaklarından bir söz söyleyecek gibi oldu.
Hiç birşey söylemedi.
Bakışlarında bir mana,saçlarındaysa yıldızlar.
Yüreğimde ki yolumu,aşka dönüştürdü.
Tüm kötülükleri unuturdu sanki bir ömür kadar.
Muhattabım yokken hayatın çıkarsızlığında.
Derin bir nefes alıp benimle yürüdü.
Kelimeleri ziyan eden o kadar çok kişi varken.
Gereksizliğin hecelerini hiçbir zaman kullanmadı.
Suskunluğu sanki en büyük konuşmasıydı.
Sadece başkışırdık süresiz,onunla zaman durdu.
O güzelliğin son evresi,mutluluğumun umuduydu.
Kalbimden geçti,bir gün sebebsiz.
Yaşananlara tanıklık etti sevgim isteksiz.
Ümitlerimle toprağa gömüldü.
İşte o an anladım.
Ölüp aşkla ,kalıp hayatta sevmek bana zulümdü.
Gökyüzünden,son sözüme, düştü.
Kanatları kırık, kimsesizliğimin.
Sessizlikte çoğalan,çığlıklarıyla.
Gördüğüm en özel gülüştü.
F.Y
F