Kül olmaya upuzun kısa mesafe kim bilir yollar.
Teminatı olmayan ömrün sahiplenilmişliği, herşeyi bilmiş cahilliğim.
Kaleme kelam düşürüldü.
Emanet ellerin, emanet vaktinde.
Sabahın seherinde, gözler yorgun.
Gecenin rengi saklı irislerde.
Vaat yok, hedef şaşırır !
Aşırır insanı insan, kendidir kendinden mesul olan.
Namümkündür kabullenmek, susturmak ikinci beni.
Kulak kabarttığım başkaca sesler var.
Ki gözler yundu vakitlerce, hemi gündüz hemi gece.
Tek başına olana bağlanışım, çok yara almışım dünlerim sancılı.
Akıyor göz kapaklarımı indirdiğimde alt kirpiklerime, boş bulunmuşluğun sefil serisi.
Kapkara bir perde, yok satmıyor.
Senaristi değilken pay edilen pastanın, yasta olmuş olduğum düşlerin gırtlağına çöküşümdür, kelamlarım.
İplerini kesmişim işgal altında bıraktığım limanlarda demirlediklerimin.
Kayıklarım battı, kayıplarım hükümsüzdürler.
©tlg58
T