İnsanım değer görmem
Takarım süngümü silahımın ucuna
Sokarım keskin bıçağı karnıma
İçimde dışımda ne varsa ağrıyan
Dökülüverir midemden olur çağlayan
İnsanım değer görmem
Ağlamam,içime akıtırım gözyaşlarımı
Hala yaşıyorken hatırlarım savaşlarımı
Ölürken hatırlarım barıştıklarımı
Sövünürüm,yakınırım durur yavaşlarım
İnsanım değer görmem
Lisanım etten örme,ihtişamım muhteşem
Bilhassa katiyetten üstümde ipten dövme
Sıhhatim ödlek,hastalığım sürekli yastayım
Yaş günümde hediye mezar,altımda ipek yastığım
İnsanım kabilin habili öldürdüğü yaştayım
©mesaim
M