Ne zaman zifiri bir karanlık çökse bu şehre...
Keder doldurur bardağımı.
Hadi... Ne duruyorsun!
Unuttun galiba!
Bak!
Zaman doldu.
Yıllanmış yalnızlığın son demleri bunlar
Dilin kurumuş, ellerinse buruşmuş.
Yüzünde ise öksüz bir yetimin çaresizliği var Hadi!
Ne duruyorsun?
Bırak artık buruşuk buruşuk ağlamayı ve bakmayı
Dinle bak!
Sedalar bile sustu
Saatler bir gözyaşı gibi kayıp gidiyor zamanın en karanlık dehlizlerinde
Hadi!
Uyumadan önce, kederle demlenmiş bu çaydan bir bardak daha doldur
©
I