Geçen seneden bir izdi.
Sesim kısıldı, tekrara düştüm.
Hatrıma geldi, gün yüzüne çıkardım.
Şiir bu, anlayana ölümsüz.
Şiir bu, dinleyene doyumsuz.
Yetmedi ömrüm, tamamına erdiremedim.
Bir vasiyetti dedemden kalan.
Belki bir dize daha yazmak isterdi.
Oysa ben hoyratlığın pençesinde...
Oysa ben karanlığın ırmağında...
Bir çocuk tebessümünü donarken izlerdim.
Ağır yazardım ve hafif sayfaların bedduasına mazhar olurdum.
Affet ya Rabbim .
Affet naif dedem.
M.E.Y
M