Ömrünü hakkımda kötü konuşmakla geçirme,
Dilinde yalan, kalbinde nefret olmasın.
Ben bu yolda sabırla yürürüm,
Senin yükün ağır, nefretle dolusun.
Kara bulutlar gibi dolanma etrafımda,
Ben her yağmurda yeniden yeşeririm.
İyilikle yoğrulmuş kalbimle,
Kötülüğün bataklığında boğulmam, bilirim.
Her söz bir tohum, ekersin kalbine,
Nefretin gölgesinde kurur sevda çiçekleri.
Ben sevgiyi yeşertirken gönlümde,
Sen karanlıkta kaybolursun, fark etmeden.
Hakikatin yolu hep açıktır bana,
Adımlarım doğru, izim silinmez.
Zaman her şeyi açığa çıkarır,
Senin gölgen düşerken üstüme, ben ışığa yürürüm.
Dostluk ve iyilikle bezeli bu dünya,
Ben kazançlı çıkarım her adımda.
Kalbimde sevgi, dilimde hakikat,
Senin yalanların içinde kaybolur gider.
Ömrünü harcamak nefretle neye yarar?
Gözlerin gerçekleri görmeden, kararmış.
Ben huzurun kıyısında dingin bir denizim,
Senin fırtınan dindiğinde yalnız kalırsın.
©hasanbey.
H