Bana öfke duymakta haklısın.
Hissediyorum içinde büyüyen nefret tohumlarını,
Kalbimin üstündeki dikenli ağrının sebebi.
Ben bile senden daha kopmamışken,
Sana git dememin kolay olmayışında haklısın.
Şayet bende suçlu değilim inan.
Sana evinin direği olmaya söz vermemeliydim, haklısın.
Ancak nasıl durabilirim ki ailenin temelinde,
Kendim bile dimdik duramazken ayakta.
Düşsem de yanımda olacak kadar cesursun, doğru;
Ancak hangi yürekle kendi cehennemime kabul edeyim seni.
Belki gitmek, yanmaktan daha zordur haklısın.
Ama her gün yanmak bir gün gitmeye değer mi sanmam.
Ölüm her gün hanemi yoklarken, nasıl;
Sana hayatım diyeyim, hayatım sönerken.
Şayet sen kötü olduğum konusunda haklısın,
Ama kötü olmamak için çabalarken kötü olan ben, suçlu olmaktan mutlu değilim inan.
Bu kabusa hiçbir çiçeği dahil edemem.
Yansam da, yansak da bu cehennemin ateşi bana ait.
Göz göre göre seni bir küle yar edemem.
©mageenkon
M