Nasıl anlatsın seni şu üç beş kelamım,
Oysa ben hiç şiir yazmadım,
Ben hep seni yazdım,
Herkes şiir sandı sanırım,
Ne sen benim Yıldızımsın,
Ne de ben senin Ay'ın,
Oysa yüreğim temizdi bakmadın,
İnsanlar karanlık küf rengi sende anlarsın,
Sen sustukça ben dilsizleşiyorum,
Anlamsız bir yük bu aralar ruhum,
Artık inkar etmiyorum,
Seni özlemek gibi büyük bir işe koyuldum,
Elinde çayın vardır şimdi soğumasın,
Sen gönlüme serpilen bir lütuf olmalısın,
Seni görmem imkansız ama rüyalarımdasın,
Adını da yazamam ki oda bende sır kalsın,
Kaybolacağımı bile bile yola çıkmışım,
İlk düştüğüm kuyu değilsin yine çıkarım,
Şimdi neredesin diye kendime sorarım,
Bu gece yıldızlar da yok ki seni soralım,
Kahve rengi gözleri vardı,
Fakat gökyüzü gibi bakardı,
Sevilmek halbuki sana ne de çok yakışırdı,
Sen bilmesende yazdıklarım hep sanaydı,
Söküp atılmıyor ki bende mi kusur,
Gizemli bakışları ya büyü ya sır,
Yada vakti zamanı gelmedi biraz sabır,
İnkar etme sana en çok biz yakışır,
Sığmıyor kaleme artık sarı saçları,
Halbuki yine çiğnerdim yolları,
Tıpkı çer çöp taşıyan güvercin kuşları,
Aşardım usanmadan sana giden dağları,
Sana son bir şiir okumak istiyorum,
Ben artık yazılanı sana söylemek istiyorum,
Bir şey daha var ama utanıyorum,
Çok bişey istemiyorum aslında be kadın,
Sobanın yanında kışın,
Üşüyen ellerimde bir çayın,
Bir de ruhundaki sıcaklığın...
Doğan 🌙
©dogankibar
D