Kaderin bu kaçıncı tokadı yüzüme attığı
gülüyorum diye mi hüzün bırakır yoksa
al al pullanir
Sesizce kabul ettiğim için midir
yok saydığı kaçıncı günü beni.
gözlerimin ferinden süzülürdü
Ağrıyor başım
yastığa her döndüğümde korku içinde
yaşamayı da öğrendiğim dimdik ayakta
durmaya çalışırken
solungaçlarini ezen balıkların üzeri de
örtülürdü.
Korkuttular hep ötelediler
Benden çıkardı hayat öcünü almıştı.
zayıf halkası bendim bu zincirin. dibi zayıf
her seferin de silmeye kıyamazken anıların harabesi ile karşı karşıya kaldığım.
Enkaz yığınların da kalan
sol yanımı tozlarini da kendi ellerimle temizledim.
kanayan dizelerimden çıkarken gün yüzüne
Bu kaçıncı günü mevsimidir
şiir dediğimin.
©ebrulimsi_
E