Cümlelerimde hangi kelimeleri kullanmam gerek bilmiyorum. Onca hissin arasinda ben içimde gerçekleşen şeyi tarif edemiyorum. Günden güne o şey çoğalıyor ve benim tek yapa bildigim ağlamak oluyor. Busefer aglamak yok dememe rağmen hemde.
Tek anladigim insanin ağlama sebebi birtek üzülmek olmuyormuş, şükretmek icinde ağlanırmış. Yada çok özlediginde...
Ben hep çok özlediğimde aglamayi seçtim konu sen olunca. Özlerken deliriyorum saniyordum.. Kokun yoktu bende, hatıraların, hafızamda yüzün yoktu, sesin zaten gidiyordu kulaklarımdan.
Senden yana Alzheimer olmusdum sanki. Sen günden güne eksiliyordun benden ve ben gözyaşlarıma sığınıyordum...
Dualar ederek hemde, canım acıyor diye hıçkıra hıçkıra agliyordum.
Fakat şimdi, bugün.. Hepsi değişti.
Şöyle bakınca bir elimde umutsuzlugum diğerinde yeşeren umutlarım var..
Ikisine bakarak hıçkıra hıçkıra ağlamak geliyor içimden. Lakin tarif edemediğim his dur diyor bana.
" Bunu yapmamalisin çünkü senin canın acimiyor. Sen mutsuz değilsin" diye bağırıyor sanki kalbimden ağrı.
Evet, ben mutsuz degilim. Fakat ben gözyaşlarımı akıtarak teşekkür etmek istiyorum rabbime. Gönül sızımı mutluluğa cevirdi. Dualarıma cevap verdi.
O anlatamadigim, dile dökemedigim dualarima, istemekten çekindiğim ,cümle kuramadigimdan gönlümün köşesinde bekleyen dualarim. Ki o degilmi zaten bize dualari ettiren..
Sonu hoş olanın zorluğuna hamd olsun.
©snm
S