bu harabe evin içinde huzur vardı
içinde gülen çocuklar vardı bir zamanlar
muhabbetin muhabbeti açtığı sofralar
her misafir layığıyla ağarlanırdı burda
ahşabı bir çocuğun gözünün içi gibi parlardı
kirişleri sağlamdı dünya yıkılsa ona bir şey olmazdı
bahçesinde rengarenk çiçekleri vardı
güneş solardı ama o çiçekler solmazdı
bir gece bir şey oldu ilkin anlam veremedik
gün ağırınca farkettik kapının tokmağı yoktu
zaten o günden sonra kimse kapıyı çalmıyordu
çiçekler önce birden boy attı sevindik
sonra boyunları büküldü bir gece onlarda kurudu
çocuklar büyüdü birer birer terkedip gittiler evi
kirişlerden birinde çatlak belirdi
ahşap tavan da damlatıyordu artık
bunlar uzunca bir süreçte olmadı
esasında bir anda oldu hepsi
o bir anın uzunluğu bir cümle kadar anca ederdi
sonra bütün bu güzellikler terkedip gitti evi
iki kişilik sofrada tek başıma yedim yemeğimi
©simsek
S