Küçük bir çocuk iken yaramazdım, haşarı
Evde durmak haram bana, fırlar idim dışarı
Akşam güneş batar batmaz sofra hazır olurdu
Babam işten yeni gelmiş, önce o otururdu
Ablalarım mektep okur, ders yapar uyurlardı
Annem yarın satmak için yünden çorap dokurdu
Babam beni dizlerine oturtur şöyle derdi
Büyüsün, asker olsun evimizin erkeği
Mevsimler, yıllar geçti gözlerimin önünden
Hiçbir eser kalmadı geçmişin izlerinden
Ne anne-baba, ne kardeş, ne sıcacık bir yuva
Büyüdüm, asker oldum, öptüm ellerinizden.
©cümlebaz
C