Kaldık mı yine aynı anda gök yüzüne bakma ihtimallerine.
Kırgınız zamana, kırgınız birbirimize olan ihmallerimize.
Üzülmüyorum artık, yokmuş demekki; biz olmak kaderimizde.
Üzülsemde artık boş, çünkü hüzün kokusu var artık aşka olan hevesimizde, birbirimizi düşünemedigimiz her nefesimizde.
Çünkü çıkaramıyorum seni , sevgini ,nefretini göğsümün kafesinden.
Çıkarmıyorum sevginle nefretini , kararsız terazimin kefesinden.
Yabancı kaldık artık sevince , birbirimizi görürken kalbe çarpıntı yaptıran neşemize.
Belki eskiyi unutamadığımdandır , bir son bulmamak bu hikayemize...
©musayada
M