Evladına hasret kalmış;
Bir annenin sessiz çığlığı düşer geceye,
Zifiri karanlık olan simsiyah gece,
Daha da kararır; bu çığlığı hissedince.
Sevdiklerine hasret kalmış,
Senelerce, kavuşmayı düşlemiş,
Onların sevgisini yüreğine, mısralarıa,
Nakış nakış işlemiş,
İnsanların haykırışı gelir peşi sıra.
Geceler karardıkça kararır,
Zindanın, soğuk ayazında.
Sahi, vuslat vakti yakın mıdır ki?
Bu zifiri karanlık geceden;
Çıkar mıyız, apaydınlık sabahlara?
Ve kavuşur mu bir gün;
Eşler birbirine,
Analar yavrulara,
Kardeşler bacılara?
Umudumuz, her daim dipdiri ve canlıdır bizim,
Ne, zindan soğuğu bir zarar verebilir bize,
Ne, de ellerimize takılan kelepçeler.
Korkutur mu, davasına gönül vermiş, birini,
Vurulan prangalar ve bu zifir geceler...
©aybarsşair
A