Hayat öyle bir hale geldi ki,
Her gün ömrümüzden biri gider oldu sonsuzluğa.
Bekliyoruz sanki giden gelecekmiş gibi,
Sanki hiç gitmemiş gibi, gözlerimiz hep kapıda.
Bir gün gelip de çalacakmış gibi,
Ne gelen var hayata ne de çalan var kapıyı.
Hasret içinde kaldık, yetmez mi?
Gönüle çöken bu kadar hüzün ve bekleyiş yeter be dünya.
Ne zaman son bulacak bu beklenen vuslat,
Aldığım her nefes bir hüzün, gönül giden sevgiliye hasret.
Bende kalan ise bitmeyen özlem,
Hayatın bana verdiği, gönlümde var yine hüzün.
Kimi zaman şu dünya ne kadar yorgun,
Bir umut ışığı arar gözler, bulamaz.
Gece çöker, yıldızlar sessizce ağlar,
Kalbimizde yankılanan bir hüzün, bir sessizlik.
Sevdalar uzaklarda, yıllar geçse de gelmez,
Gözler hep o umutla bakar, yıllar geçse de bekler.
Özlem bitmek bilmez, zaman durur gibi,
Bir adım atılsa da yüreklerde aynı sızı, aynı hüzün.
Belki bir gün gelecek, belki bir gün son bulacak,
Hasret ve özlem, bir yürek yangını gibi.
Gözyaşları sel olup akacak,
Hayatın bana verdiği, gönlümde var yine hüzün.
©hasanbey.
H