Senin hasretinle yanıp tutuştu içim
Bir şömineye odun atılmış gibi
Suskunluk boğdu heryerimi
Özlem her tarafımı sarmış bana bakıyordu
Sanki hiç bir zaman geçmeyecek gibi
Acılarla dost oldum yalnızlıktan
En acı veren dost oldular bana
Özlemden,hasretten dogumuş bir acıydı bu
Diğer acılarla konuşmuyordu, sagdece bakıyordu ve benle konuşuyordu
Tekrar sustum bir süre , acaba ben ne yapıyorum
Kendimi kaybetmiştim cunki ,
Belki hasretim daha fazla bu acılarla kavga edemeyecekti
Ve ben de kendimi hasretin acı ruzgarlarina bıraktım
©nevazorlu.
N