Kara değildi böyle geceler önceleri
Yıldızlar söndü bir bir sanki
Küsmüş ay geceye belliki
Sabah terketmiş güneş ile seheri
Özlem kor etmiş bitirmiş bülbülleri
Güller goncaya küsmüş dökmüş yapraklarını
Hasret çürütmüş bitirmiş bağlarını
Damarına çekilmiş akan kanları
Yokluğun acısı veba gibi sarmış etrafını
Garip kaldı yine güller bülbüllerden
Tebessüm unutmuş şeklini çoktan
Kızıla boyanmış gün batımları
Harfler, cümleler yerini şaşırır oldular
Sevda yitirmiş ömrünü peşin sıra
Özlemek bile haram kılınmış yarin kapısına
Gelde dayan yokluğunun acısına
©imkansız
I