Tabip neyleyim,
Hastalara şifa dilemeyi;
Hastane duvarları arasında,
Umudu yeşerten gülüşlerle dolu.
Bir yanda acı,
Diğer yanda umut,
Dokunmakla geçen bir hayat,
Hastane odalarında sığınak bulur.
Doktorlar, hemşireler,
Sabır ve şefkatle dolu elleriyle,
Her hastaya umut saçarlar,
Ve hastane, yaşamın bir umut mekanı olur.
Gecenin sessizliğinde,
Hastaların huzursuz nefeslerini dinler duvarlar,
Doktorlar, birer ışık gibi aydınlatır geceyi,
Ve hastane, karanlıkta bir liman gibi.
Şifaya ermek için dua edenlerin mekanı,
Duaların, umutların iziyle dolu,
Hastane, hayatın kırık kanatlarını onaran,
Yaraları sarıp, yeniden uçmaya hazırlayan mekan.
Birer kahraman gibi savaşanlar,
Hastalıklara meydan okuyanlar,
Hastane, onların cesaretinin anısını taşır,
Ve şifa bulan her beden, bir mucize gibi.
Hastane, yaşamın kırılganlığını hatırlatır,
Ve her hastalık, birer ders verir insana,
Umudu asla yitirme, diye fısıldar duvarlar,
Çünkü hastahane, umudun sonsuz kaynağıdır.
©aliokka
A