içimde Her gün binayı omrumuzden düşerken tuğlalar birerbirer günden güne
Yıkık dökük bir yığın duygu enkazı kalacak bizden geriye
Bir yokuştan aşağı doğru koşar gibi gidiyoruz cancağızım
Ölüme nisanliydik oysa annemizden dogdumuz gece
Ölümsüzlüğün sevgilisine and içmiş ölümü öldüren rabbe şükürler etmiştik seninle
Gün batımı çökünce yadellerde ayın savki vurur pemcerene
Uyanınca bir şafak vakti sabahın dördünde küstüğün aynalara bakınca anlarsın bir gün
Sakaklarina kar yağmış sabah yeli esince
Hatırlar mısın !!!
Kırdım demiştin kalem denen nesnenin ucunu günden güne
ne çok yürek burkan hüzün mısraların dokunacakti bamteline
Oysa daha düzgün olmayan kelimeler kirletilmemis sözcükler Alnı başlamamış bir defter duruyor önünde
çocukların mahzunlugu yüzünde acıdan güneş dağıtan gülüşlerinde
anneler sevincekti gögsünde emzirdiği ağzı süt kokan bebeleriyle
Sonra adını kalbime bakışlarını gökyüzüne resmedecektin renk cümbüşü kalemin le
Sen okuyunca ve sen yazınca bülbüller konardi ses tellerine
Sen hep böylemi kalacaksın yadellerde kalem yerine neşter tutan ellerinle
huzunmısram
©huzunmısra
H