saymaktan iğrendiğim bilmem kaçıncı nalet gün
olmayışının bilincimde biriktirdiği sayısız çentik
dolduramıyorum boşluğunu
dolsa da hazmedemiyorum
parça parça tükendiğimi hissedebiliyorum ve buna engel olamayışım(n) yoruyor ruhumu
kimsesizlik kokuyorum
hemde yıllanmış bir yalnızlık radinda bu
duygularım bulanıyor sarsılışlarımda ve elimden tutmayışının buhranı tüm cümlelerimi kusmama vesile
kim temizleyecek şimdi?
dönüşün tüm enkazları, tüm ağır bilançoları yok saymaya eş değer mi
bayram havası verip şekerden bulandırmayacaksan midemi, gelme istemem
ya da yeniden yapılanmayacaksan ütopyamda, umut edip beklemeyelim
çünkü beklemek her şeyden acı
hele ki bu teknoloji çağında
bu kadar ulaşım aracı verken hemde
©aguustos
A