Yakmıştım bütün tohumlarını güllerin.
Hayal bahçemde açan her tanesini.
Korkuyordum artık gülleri sevmekten.
Yorulmuşum belki belki de bıkkın.
Ancak birkaç gün önce sessizce.
Bir tohum düşmüş bahçenin ortasına.
Öyle hızlı yükseldi ki tutamadım, kıyamadım.
Hiçbir gül böylesine hızlı çiçek açmamış,
Hiçbir dal böylesine göğü yarmamıştı.
Öylesine hayran oldum ki yapraklarına.
Baktığımda yüzüm kızıla çalar oldu.
Daha açalı birkaç gün olmasına karşın,
Nasılda hayran bırakmıştı beni kendine.
Hiç kurmadığım hayalleri kurdurdu,
Saatler hatta dakikalar içerisinde.
Hayranlıkla bakarken korkuyordum,
Öylesine korkuyordum ki titreyerek.
Güçlü görünen bütün yanlarım çöktü önünde.
Patavatsız dilim düğüm oldu,
Baktığımda güzelliğinin her tanesine,
Ancak unutmuştum gülün özelliğini,
Ne kadar güzel ne kadar büyükse,
O kadar da can yakıyordu dikenleri.
Batmadan bilemez insan değil mi?
Şuan kalbime saplanan dikenin acısı.
Ruhuma kadar saplandı.
Titriyorum, korkuyorum, ağlıyorum.
Ben bu kadar kolay düşebilir miydim sahiden.
Sevmek gerçekten ne zormuş gülü.
Güzelliğine hayran olduğu için,
Dolaşan dilin ahmaklıkla sarf ettiği sözler.
Kalbin ortasına saplattı dikenini.
Gülü seven katlanmalı dikenine.
Ve direnmeli az da olsa güzelliğine.
Ben acizmişim gülü sevmekten,
Ben hep derken hiçmişim sahiden.
©mageenkon
M