Kalbimi verdim ben bir güzel den ötürü
güzelliği kıskandırır bir gülden ötürü
cenneti andırır misal huzur verince
gül yüzünde yâr bir tebessümü
dokunmadan severim hayal de
hasretim ona aç sor kalbime
nasıl yaralı yılların yalnızlığına
boyun eğdim çaresiz kaderime
bir gülüşü ne bir bakışına hasret
kaldım sevdanın ateşine yandım
külleri mi uzaklara en derinlere
savruldum sensiz yaşam adım
kalbimi verdim boş yere sevdiğini
sandım sonunda ne yazık anladım
aşkın da sevgin de yalanmış meğer
ah zalim sana ben nasıl da kandım
böyle yapacağını bilsem hiç seni
sever miydim değer verir miydim
kalan ne gelir elden oldu bir kere
sen gittin başka diyara ben bittim
artık hiçbirşey eskisi gibi olmuyor
yokum burada tenhalar suskun um
yıkılıp kaldığım köşe başlarında ben
kendimi kaybettim gücüm yok yorgunum
sen gittin başka diyara göçmen kuşları
gibi ben ise yapayalnız öksüz yetim im
seven bulunmuyor sevdiğine hasret
cam kırığı gibi paramparça hislerim
şimdi geriye kalan senden bir fotoğraf
ağlıyorum bakıp bakıp geçmişe dönük
kaybettikleri mize bir ah çeki yorum
geri dönmek imkansız bunu biliyorum
bir umut var ettiğim geçmişten geleceğe
hayal di bizimki si yaşanan rüya misali
ve uyandık o derin uykudan ne varsa
aklım ızın unutulmaz bir köşesine yer etti
©cihan.
C