Yeterince döktün içindeki nefreti,
Kaybetmekten korkmayarak beni.
Bense içime attım olan herşeyi,
Kaybetmekten korkarak seni...
Söyleyecek o kadar şeyim var ki,
Aylardır yaşadığımın içimde biriktirdiği.
Örttün hatalarını suçlayarak beni,
Sevgimden çalmaktan başka eline ne geçti?
O hala devam eden kötü hitâbların
Başrolü olduğumu farketmem acı olmuştu.
Bilmezdim o eşsiz büyülü kelâmların
Altının dikenlerle dolu olduğunu...
Bir hayalin vardı onu da gerçekliğinle kirlettin,
Unutarak her insan gibi duygu parçası taşıdığımı.
Tanımadan sürekli kendimi düşündüğümü zannettin,
Bilmeden kendimden başka kimsem olmadığını...
Bir şiir attım bilmeden fırtınaya yakalanacağımı,
Hiçbir şeyden habersizce ilerliyordum öylece.
Bir hayale tutunarak beklemeden hiçbir karşılığını,
O uğradığım hayal kırıklığı daima yaşadı içimde...
©şiiryazan.
Ş