(bu yok oluşun şiiri)
Karanlık... Zifiri Karanlık
Yol Yok! Işık Yok! Yaşam Yok!
Maviliğin Güzelliğini Özledim
Pamuk Şekeri Özledim Mesela
Yada Çiçekleri Koklamayı
Romanlar Okumayı Özledim Ben
Sende, Tutuklu Kalmayı Özledim
En Çok... En Çok Ta Seni Özledim!
Masumiyeti Özledim
Tutkuyu Özledim
Yandım! Yakardım! Yaralandım!
Duymadılar Yine.
Yine Karanlık... Nereden Çıktı Bu Parıltılar?
Siyah Kumaşa Özensiz Yerleştirilmiş Pullar Gibiler...
Dokunacak Kadar Yakın Ama Bir O Kadar Da Uzak...
Ellerim Titriyor
Nedir Bu His?
Neden İçim Cayır Cayır Yanıyor?
Alevler... İçim Yangın Yeri
Bir Hafiflik Var Sanki Kalbimde
Ya Beynim... O Neden Suskun?
Neden Özlem Duyuyorum?
Ya da Neye Özlem Duyuyorum?
Bir Anda Susuyorum
Kalbim Hapis Kalmış Sanki Dar Bir Kutuda
Ağzım Bantlı Mı?
Nefes... Nefesim Yetmiyor
Kahroluyorum...
Her Gün
İçten İçe
Çaresizce
Ve Ölümü Beklerken
Ölüm... Ölüyor Muyum Ben?
Hani Nerde O Hayatının Gözünün Önünden Geçme Zırvalığı?
Yalan Mıydı?
Ama Ben Onu Görecektim Son Kez
Mutsuzum?
Karanlık... Ve Artık Ben Yokum...
©spiritless
S