Oturmuş seyreyledim ufkû âlemi
Az ileride bir taş, dayadım bedenimi
Mâziyi müşâhede eder kalbimin derinliği
Çok dostlar hatırladım, gönlümün beyaz gülleri
Pek kimseler hayal ettim, silinmiş yüzleri
Sığdırdım yılları, zamanın kayıp döngüsüne
Yaşlanmış ağaçları kendime mîsal eyledim
Bir vakit beyazlamış saçlarımı okşadım
Dökülen gözyaşlarıma gençliğimi suâl ettim
Fakat elcevâp, sükûttan ibaret bir tercüman
Söyleneceklerin ne lisânı ne de bir kıymeti var
Yaşanmış herşey, geçmişin askısın'da hırkâ mîsali
Hayallerim ise asılı bir hırkâ'nın cebinde tutsak
Uzanacak ellerden uzak, çok ırâk'ta bir zaman denklemi
Ve düşünceler zihnimi âblukaya almış çember gibi
Unutuyorum, unuttuklarım arasında bende varım
Varlığım ise sevdigim kimselerde bir kayıp
Ve dönüyorum asıl olan aslına
Kimi gerçekleri hayallerde yaşar
Kimileri ise hayalleri gerçekten yaşar.....
Zaman dediğimiz ara mesafe ise
Yaşam ile ölüm ortasındaki ince çizgi gibidir..
Yürümesini bilenlere.........
©seyyahen
S