Ahvalim suskunluktan kördüğüm olmaya alışık,
Ömürlük olan yalnızlık dersiyle, yaşantılar barışık.
Her yeni bir gün aydınlığı temsil eder ama,
Gün geçtikçe kararıyor göz önünden her ışık.
Mutluluk rolüne girmiş badireler kapıda nöbette,
Bilmem ne kâr ederim ben bu sonu olmayan nefretle?
Bulutlarda karşılaştığım melekten ses seda yok,
Sonumu bekler olmuşum elimde hayalden bir cesetle.
Bir gün uyanırsın artık kuşların ötüşü kulağını tırmalar,
Yalnızlık taşır çürümüş askılıklarda toplanan hırkalar.
Akrebin gözyaşlarını biriktirirken saniyeler,
Yelkovanın acısıyla harap olur dakikalar.
Hali kalmamış bir çığlıkla, tek dostum oldu zaman,
Rüzgâr olsam, umursamaz o mevsim dolu hazan.
Zaten kalem bitap halde cümleler yarına küsmüş,
Ve yarına çıkmak için mücadelede bu şiiri yazan.
©ggurkann
G