Sen aldın beni yalnızlıktan.
Beni yine yalnızlaştırdın.
Kendi kırılganlığını ortadan kaldır.
Kendini savunmasız bıraktın...
Hayatımın bu gün batımı, günüm.
Ruhumdaki baharı gördün.
Kalbimdeki ateş, ocak.
Tekrar yakabilir ve yakabilirsiniz.
Kolum yine açıldı, kanım.
Senin ateşinden yine ateş yaktım.
saçlarıma bile bakmadım.
Yaş sınırını bile unuttum.
Kalemi ve defteri bir kenara koydum.
İlhamı neredeyse unutuyordum.
Günlerimi ayaklarına yaydım.
Senin isminle uyandım, senin isminle yattım...
Bu aşkı söyleme, bu aşkı söyleme.
Bu bir duygu, bu bir tutku.
Temel yok, kök yok.
Bir kuruşa bile değmez.
Beni bu aşka sen ittin.
Sonra onu kendi elinle yok ettin.
Bana hicranını öğrettin.
Bu kitabı kendin açıp kapattın.
Sonunda sözünü bozdun.
Bu yeminler ve kutsamalar nereye gitti?.
Sen geldin ben gözümü yollardan çektim.
Sen gittin gözüm yollarda kaldı...
Yine takıldım canım.
Bahçelerim gitti, bahçelerim soldu.
Yalnızlık öldü deme canım
Ölülerin günlerini nasıl yaşamalıyım?!
2⃣0⃣1⃣6⃣🍂🥀🎇
©gönülyazar
E