Bir varmış bir yokmuş diye başlar..
Bizimkisi hayali varmış gerçeği yokmuş diye başlıyor...
Hep hayallerle besledik umutlarımızı..
Ben pencerenize bakan oturakta oturup senin bakmanı bekliyorum.
Sen pencereden baktığında o oturakta beni otururken görmeyi..
Sonra ben başımı kaldırdığım da hep o karanlık pencereyi görüyorum,
Sen ise bu kez oradadır diye heyecanla perdeyi aralayıp baktığım da aynı boş oturağı görüyorsun,
Sonra tekrar içimize kapanıyor hayallerimizden alıyoruz öfkemizi.
Sizin yüzünüzden oldu beni siz kandırdınız diyerek hayallerimize küsüyoruz..
Aslında biliyoruz ikimizde ne kadar zaman geçerse geçsin ve ne kadar bakarsak bakalım ne ben o pencerede seni ne de sen o oturakta beni göreceksin.
Ben haylimde mahallemizden boş bir evi sizin ev diye benimsedim,
Hayalimde doğru pencereye bakıyorum ama gerçekte boş bir ev.
Çünkü kilometrelerce uzağız birbirimize.
Dünya çok küçük ama çok uzak be kuzum.
Bir varmış bir yokmuş değil bizimkisi,
Dün yoktuk bu gün yokuz yarında olmayacağız...
©Tesadüffff
T